بیش از یک ماه از ورود ما به ملبورن می گذره و میشه گفت دیگه توی این شهر جدید جای خودمون را پیدا کردیم. قبل از اینکه به ملبورن بیاییم در موردش زیاد شنیده بودم ، می گفتند سردتر از سیدنی است و خلوت تر از اون و ...
در طی این یک ماه به نظرم ملبورن شهری بسیار زنده تر از سیدنی است مغازه های باز تا دیر وقت و شلوغی خیابونها برای من دلپدیر تر است. در مقایسه با سیدنی اینجا شهری مدرن و جدید به حساب می آید، به تعداد ساختمان های چند صد ساله، آپارتمان و برج های مسکونی وجود داره، باورش برام سخت بود ولی ملبورن رسما ترافیک داره جوری که من را یاد تهران می اندازه البته همه خیلی مرتب در آرامش بدون استفاده از بوق این انتظار های طولانی را تحمل می کنند و من هنوز علت این ترافیک را نمی دونم چون سیدنی جمعیت بیشتری در مقایسه با ملبورن دارد و تقریبا در همون مساحت ! احتمالا این به فرهنگ زندگی مردم و استفاده از وسایل نقیله عمومی و شخصی بر می گرده.  

اما از لحاظ سرسبزی و زیبایی اصلا با سیدنی قابل مقایسه نیست و شما از دیدن ساحل های زیبای سیدنی محروم خواهید بود، البته دوستانی که فرصت گشت و گذار در اطراف شهر داشته اند معتقدند که اطراف ملبورن بسیار زیبا است به حدی که فقدان ساحل های درون شهر را جبران می کند.
نکته دیگری که توجه من را جلب کرد طرز پوشش مردم است که نرمال تر به نظر می رسد دیگه از اینکه در سرما پالتو بپوشی احساس انگشت نما شدن بهت دست نمی ده، انگار ملبورنیها هم سرما را باور دارند !
جمعیت مهاجر اینجا به نظر کمتر می آید تعداد چینی ها از سیدنی کمتر است و احساس می کنم یونانی ها و هندی ها به همراه چینی ها جمعیت قالب مهاجران را تشکیل می دهند. 

دیگه اینکه شنیده بودیم در ملبورن هزینه ای زندگی پایین تر است ما که تا حالا در مجموع فرق چندانی احساس نکردیم شاید باید زمان بیشتری بگذره!
با در نظر گرفتن همه اینها من ملبورن را بیشتر دوست می دارم. 

پی نوشت ۱ : از همه دوستان ملبورنی که در کامنت هاشون محبت داشتند، ممنونم امیدوارم به زودی فرصتی پیش بیاد که با همه این دوستان  آشنا بشیم . 

پی نوشت ۲ :دوستان ساکن ملبورن این آدرس را ببینید : 

  http://ostorla.persianblog.ir/post/46  

 هر وقت با دوستان دور هم جمع می شدیم حرف از مصاحبه های هفته گذشته و بی نتیجه بودن آنها شروع می شد و بالاخره به این سمت پیش می رفت که دو گروه می شدیم عده ای صبر کردن را توصیه می کردند و اینکه بهرحال اوضاع درست می شود و بعضی هم از استرالیایی ها انتقاد می کردند و می گفتند: درست است که دولت استرالیا تضمینی برای دادن کار به مهاجران نمی دهد اما بهرحال تایید شدن مدارک تحصیلی و سابقه کار مهاجران توسط دولت استرالیا، هیچ اعتباری برای کار یابی به آنها نمی دهد و چون یکی از مهمترین فاکتور های ورود به بازار کار داشتن سابقه کاری یا تحصیلی در استرالیا است و خب اینها با هم در تضاد هستند، اگر دولت واقعا خواهان یکسری تحصیل کرده در رشته های مختلف می باشد و به همین دلیل به آنها ویزا می دهد خب باید راهکاری برای رسیدن این آدمها به مشاغل مورد نظر فراهم کند .
به نظر من استرالیا در پروسه مهاجرپذیری ریسک خیلی کمی می کند درست است که قرار است این یک بازی برنده برنده باشد اما شانس برنده بودن کشور مهاجر پذیر از فرد مهاجر بیشتر است.
مهاجرانی که در دسته چهارم قرار دارند همه دارای تحصیلات دانشگاهی هستند و حداقل هزینه شش ماه زندگی را با خود آورده اند، در کل سه حالت ممکنه برای هر یک آنها بعد از ورود پیش بیاید :
اول اینکه فرد مهاجر موفق به گرفتن کار شود، بنابر گفته یک استرالیایی حدود 400 هزار دلار هزینه تربیت یک نیروی متخصص در استرالیاست!
دوم اینکه فرد شروع به فعالیت در زمینه غیر مرتبط با تخصصش می کند و خب باز هم آنها برده اند چون فردی با توانایی بالاتر برای کاری پایین تر گماشته شده است که طبیعتا به بهترین نحو انجام خواهد شد، رانندگان تاکسی در استرالیا بالاترین سطح تحصیلات را در مقایسه با سایر کشور ها دارند.
سوم اینکه فرد بعد از چندین ماه زندگی، پولی که بهمراه آورده است را تا آخرین دلار خرج می کند و به مملکت خویش بر می گردد باز هم آنها از داشتن توریستی با این اقامت طولانی خوشحال خواهند بود.
البته در هر سه اتفاق ممکن است که فرد مهاجر  احساس رضایت بکند یا نکند! این احساس دلیلی است بر شخصی بودن مهاجرت !
حدود یک ماه پیش با دوستانمون قراری گذاشتیم توی centennial park تا در مورد وضع موجود با هم حرف بزنیم و هر کس تجربیاتش را در اختیار سایرین قرار بدهد شاید که با این همفکری راه حلی برای حل معضل بیکاری و تبعات آن  پیدا کنیم، اسم این گردهمایی را هم "بررسی چالش های مهاجرت" گذاشتیم، همه دوستان در مورد اینکه بودن در بحران اقتصادی، شرایط خاصی برای ما فراهم کرده است با یکدیگر هم عقیده بودند هر کس مثالی  از دوستان قدیمی تر خود داشت که راحت تر توانسته بودند وارد بازار کار شوند، اما بهر حال کارهایی که می توانستیم در این

زمان انجام دهیم در دسته بندی زیر خلاصه شد : 

1- تقویت زبان
2- آماده کردن رزومه ای با استاندارد های بازار کار استرالیا 
3- گرفتن مدارکی تکمیلی مرتبط با رشته تحصیلی
4- ایجاد نت ورک (ایجاد ارتباط و داشتن دوستان استرالیایی)

بهر حال اونروز گذشت و بعد از مدتی ما هم تصمیم به برگشتن گرفتیم، چند روز قبل از نوشتن پست پیشین، در حالی که بلیط یکسره به تهران را رزرو کرده بودیم، از طریق نت ورکی که محمد ایجاد کرده بود کاری به او پیشنهاد شد در حالی که همه گرفتن پست مدیریتی را غیر ممکن می دانستند.
درست است که باید زبان فرد مهاجر برای مکالمه های روزمره محیط کار، قابل قبول باشد و حتما باید برای تهیه رزومه وقت زیادی صرف کند و شکی نیست که گرفتن مدرک استرالیایی امتیازی در رزومه او محسوب می شود ولی به نظر می رسد، مخصوصا در این بحران اقتصادی پیش آمده تنها روزنه امید به نت ورک است، برای یکی دیگر از دوستان هم همین روزنه جواب داد، البته گاهی این روزنه، شانس هم نامیده می شود، یک چیزی شبیه ایران خودمون !   

پی نوشت 1 : ما بلیط یکسره از سیدنی را به دوسره از ملبورن تغییر دادیم چون کار پیشنهادی در ملبورن است.
پی نوشت 2 : در پست قبلی ترجیح دادم برای اصرار به شخصی بودن مهاجرت به کامنتها جواب ندهم اما یک سوتفاهم پیش آمده، منظور من در مسیر قرار گرفتن بود نه اینکه از همان ابتدا در همون جایگاه باشیم .  

اگه بخوام یک دسته بندی برای مهاجرت ایرانی ها داشته باشم به نظرم میشه به چهار گروه زیر اشاره کرد:

دسته اول در دوران قبل از انقلاب به قصد تحصیل در دانشگاه های معتبر جهانی بار سفر می بستند که گاها هم منجر به اقامت آنها در غربت می شد.
دسته دوم در جریان سالهای انقلاب به اجبار یا به اختیار، برای حفظ حاشیه امنیت خود، کشور را ترک می کردند.
دسته سوم در بحبوبه جنگ برای نجات جان خود یا فرزندانشون با هر ترفندی خود را به ساحل امنی می رسوندند.
دسته چهارم در پس پشت سر گذاشتن همه این سختی ها، در حالی که به خود لقب نسل سوخته می دهند، برای دستیابی به یک زندگی بهتر پای در این بازی می گذارند.

اتفاق جالب این است که این دسته چهارم که ما هم جزو آن هستیم و آزادانه راه مهاجرت را انتخاب کرده ایم در ینگه دنیا با دسته سوم و دوم روبرو می شویم و آنها صمیمانه سعی می کنند که حرفهایشان راهنمایی برای گذران این مسیر پر تلاطم باشد اما حقیقت اینست که ما در شرایط مشابهی با گروه اول هستیم !
چون آنها پای در جاده بی بازگشت گذاشته اند در حالی که برای ما اجباری به ماندن نیست و به محض سنگین تر شدن کفه ی از دست داده ها به فکر بازگشتن می افتیم .
داستان زندگی در مملکت جهان اولی خیلی متفاوت تر از داستان ایران خودمان است به قول محمد "اینجا کسی درد نان ندارد" مثلا یک مهاجر با داشتن یک کار نیمه وقت ابتدایی، می تواند هزینه های اولیه یک خانواده را تامین کند حالا بگذریم از بیمه بیکاری که برای استرالیایی ها قضییه را آسان تر هم می کند، در حالیکه در کشور ما با داشتن دو یا حتی سه شغل، کمر مردم زیر مخارج خم شده است .
به همین دلیل شما احتمالا با افرادی از دسته دوم و سوم مواجه می شوید که نه در مشاغل ابتدایی، ولی بهر حال نه در همان جایی که استحقاقش را دارند مشغول هستند و صد البته از این اتفاق خوشحال و راضی اند  اما برای ما دسته چهارمی ها داستان مهاجرت با این پایان، نمی تواند رضایت خاطری به همراه داشته باشد .

مسلما این دسته بندی و نظرات شامل حال همه مهاجران نمی شود.
این خلاصه ای از گفتگوی من و محمد در هفتمین ماه مهاجرتمان بود که منجر شد به انتخاب مهاجرت به وطن در مقابل نبودن در همان جایگاهی که از آن آمده ایم !
اما ...

عادت می کنی 

به نموندن در ترافیک بیشتر از پنج دقیقه 
به نشنیدن صدای بوق
به راه دادن آدمها وقتی راهنما می زنی 
به ظاهر نشدن عابر پیاده وسط خیابون 
به بودن خانم ها و آقایون همه جا در کنار هم 
به رفتن سوپر سر کوچه با همون لباس توی خونه
به زل نزدن آدمهای توی خیابون به صورتت
به مودب بودن بغل دستی ات توی اتوبوس یا قطار 
به انجام شدن کار توسط رئیس بانک به خاطر یه صف دو نفره
به تیک خوردن لیست کارهات با تلفن و اینترنت
به شنیدن مدام کلمه sorry 
به دیدن آدمهایی با ملیت های مختلف
به تنفس هوایی پاک و پر اکسیژن
به دیدن آسمون آبی

و البته عادت می کنی
به نبوییدن بوی عطر عزیزانت
به نشنیدن صدای آشنایی
به ندیدن مکانهایی که ازشون عمری خاطره داری
به نرفتن صبح زود دربند و درکه و دارآباد 
به نساختن آدم برفی
به نخوردن آش ظهر جمعه خونه مامان
به نشنیدن صدای اذان سر ظهر
به ندیدن رنگ آبی لاجوردی
به نداشتن شوقی برای نوروز
به نبودن کنار سفره هفت سین
به دور بودن از جایی به نام وطن  

 توضیح :  نمی دونم چرا وقتی این مطلب را ویرایش کردم به عنوان مطلب جدید منتشر شد اول با خودم فکر کردم حذفش کنم تا نظم و ترتیب ثبت مطالب را حفظ کنم اما دیدم این استرالیایی های واقعی به اندازه کافی نادیده گرفته شده اند من دیگه نادیده نگیرمشون .

هفته پیش یکی از معلم ها خبر برگزاری مراسمی در روز National Language را داد و از همه خواست تا یکی از داستان های معروف کودکان را به زبان مادری بخونند و یادداشتهایی را هم  برای نمایش در مراسم این روز تهییه کنند، پس این موضوع بحث کلاسها در طول هفته شد . 

در یکی از کلاسها از همه خواستند که نظرشون را در مورد اینکه به چه کسی استرالیایی گفته می شود بیان کنند خب هر کسی نظری داشت یکی معتقد بود هر کی در استرالیا زندگی می کنه! دیگری می گفت هر شخصی که ملیت استرالیایی داره و خب من هم گفتم هر کسی اینجا به دنیا آمده !! که البته با اعتراض همه دوستان مواجهه شد، یکی خیلی جدی رو کرد به من و گفت "تو خودت هم استرالیایی هستی! چه برسه به بقیه !! "

در کلاس دیگر بحث به سمت نژاد پرستی کشیده شد و خب باز هم هر کسی از دید خود داد سخن می راند. معلم اون روز که خود آمریکایی است، پس در استرالیا مهاجر محسوب می شود، معتقد بود که نژاد پرستی در سیدنی دیده می شود و مخصوصا در مورد بچه هایی که در حال تحصیل هستند، او از تجربه خود در مورد فرزندانش برای ما تعریف کرد و می گفت که پسر کوچکش هر روز صبح از او می خواهد که به مدرسه نرود چون بچه های دیگه اذیتش می کنند!شاید تعجب کنید، اما خب لهجه آمریکایی خیلی با استرالیایی فرق داره  !   

همچنین می گفت که بچه ها در مدارس توی گنگ های ملیتی قرار دارند : عرب ها ،چینی ها ، سیاه ها ... و همه برای داشتن قدرت بیشتر با هم در رقابتند و خب اگه کسی عضو یکی از آنها نباشه مورد آزار قرار می گیره و این موضوع نگران کننده ای است !  

به نظر من وقتی که فردی مهاجرت می کنه ناخودآگاه خودش را با بومی های آن کشور برابر نمی دونه و خب اگه موردی هم پیش بیاد که بتونه ندید بگیره این کار را می کنه، ولی در مورد بچه های آنها که اینجا به دنیا آمدند و  بزرگ شدند، دیگه قضییه فرق می کنه، آنها خودشون را استرالیایی می دونند و نسبت به کوچک ترین عملی واکنش شدید نشون می دهند!  

اینجا خانواده های چینی ای هستند که 3 تا 4 نسل در استرالیا زندگی کرده اند و حالا تصورش را بکنید یکی بهشون می رسه و می پرسه where are you from  ؟!!!! 

بهر حال معلم کلی برای چشم بادامی ها دل سوزاند که شما هیچ وقت از این نژاد پرستی رهایی ندارید و با خوشحالی به من گفت  " ممکنه تا حرف نزنی کسی متوجه نشود تو استرالیایی نیستی!!  " و من بهش نگفتم که این موضوع برای من اهمیتی نداره !

در کلاس بعدی حرف به استرالیایی های واقعی رسید، زمانی که کاپتان کوک به این جزیره آمد مردمانی در آن زندگی می کردند که این جزیره را خانه خود  می دونستند  !!

زمانی که انگلیسی ها پرچم خود را بر زمین کوبیدند قتل عام آنها هم شروع شد، خودشون معترفند که در بعضی از مناطق تا 100% آنها را کشته اند !!  و بعد هم به بهانه اینکه آنها شایستگی بزرگ کردن بچه هاشون را ندارند، فرزندانشون را  از آنها گرفته اند و به خانواده های سفید پوست داده اند و آنها را Aboriginal نامیدند .

بعد از گذشت سالها وقتی همون بچه ها بزرگ شدند اعتراض هاشون را به ساکنین جدید جزیره آغاز کردند که هنوز هم ادامه دارد ...   

آنها گاهی در مرکز شهر دیده می شوند که در حال نواختن موسیقی سنتی خودشون هستند .  

بهر حال مراسم National Language Day هم برگزار شد و استرالیایی ها با زبانهای مادری متفاوت در آن شرکت کردند، اما خبری از استرالیایی های واقعی نبود !  

یکی از دوستان از من خواسته بود که در مورد اینکه چه وسایلی را بهتر است با خودمون به استرالیا بیاوریم مطلبی بنویسم .
در بین ایرانی های اینجا همه مدلی یافت می شود، کسی که تمام خونه و زندگی اش را با خودش آورده از یخچال و گاز و ماشین لباسشویی بگیرید تا اسباب بازیهای بچه اش و از این اتفاق هم خیلی راضی است چون معتقده وقتی وارد خونه اش میشه احساس آرامش داره و به اصطلاح این موضوع از حس غربتش کم می کنه، از اون طرف ما هم فقط با دو چمدان به سیدنی آمدیم حتی اضافه بار هم نداشتیم و البته ما هم از این تصمیم راضی هستیم، به همین دلیل من فکر کنم گذشته از نیاز واقعی آدم و یا در نظر گرفتن جنبه اقتصادی این مورد خیلی به روحیات آدم بستگی داره، وقتی که دل آدم یه چیزی را می خواد فکر کردن با دلیل و منطق راهی به جایی نمی بره پس هر چی را که دوستش دارید با خودتون بیارید.  

     ۱- حتما چند جفت کفش با کاربریهای مختلف به همراه داشته باشند چون برای یک کفش خیلی معمولی که احتمالا شما نمی پسندید، صد دلار باید هزینه کنید خانها ممکنه کفشهای ارزون تر پیدا کنند ولی در مورد انتخاب دلخواه، کارشون از آقایون سخت تر است. 

     ۲- با آنکه احتمالا شنیدید سیدنی اصلا سرد نیست و همیشه بهار است باید بگم اصلا اینطور نیست و ما یه کمی سرمای زمستونی اینجا را تجربه کردیم به همین جهت توصیه می کنم حتما لباس گرم همرا ه داشته باشید مثل پالتو و ژاکت های بهاره ای که بتونید روی لباس تون بپوشید چون سیدنی آب و هوای متغییری داره و آدم همیشه باید یه لباسی همراه داشته باشه . 

     ۳- اصولا لباس اینجا گرون است اما این حرف بیشتر برای لباس های رسمی مصداق دارد مثل کت و شلوار یا کت و دامن و یا لباس شب، توصیه من اینه که حتما به اندازه مصرف چند ماه اول لباس همراه داشته باشید، ولی نه اینکه خودتون را از لذت خرید در حراجی ها محروم کنید. 

     ۴- از بین وسایل آشپزخونه به نظرم یک سرویس جم و جور تفلون همراه داشته باشید خیلی اقتصادی است. 

     ۵- به همراه داشتن یه سشوار مسافرتی خوبه ولی به خانمها توصیه می کنم همه لوازم آرایش مورد نیاز را با خودشون بیارند چون حتی مارک های معروف هم قیمتشون اینجا گرون تر از ایران است، احتمالا به جهت بعد مسافت، هزینه حمل بار بیشتری برای کالاهای وارداتی پرداخت می شود ! 

     ۶- در مورد خوراکیها یه کم موضوع پیچیده است، گمرگ فرودگاه سیدنی یه جورایی سلیقه ای با این موضوع برخورد می کنه مثلا از بین آجیل های ما فقط بادامها را دونه دونه جدا کرد و ریخت دور و برامون توضیح داد چون بادام خام است! ما که نفهمیدیم مگه گردو و پسته خام نیست؟ اما دوستان دیگه بادام هم آورده اند، اصولا به هر کس یه چیزهایی را اشکال می گیرند، اما یه چیز خیلی مهم است که همه مواد خوراکی حتما بسته بندی شده و برچسب تولید کننده داشته باشند .
باور کنید در فروشگاههای ایرانی اینجا همه جور خوردنی یافت می شود حالا ممکنه گرونتر باشه اما با در نظر گرفتن پول فریت و اضافه بار همون میشه، ولی به نظرم با خودتون ادویه و زعفران و چای بیاورید، آوردن سبزی خشک هم شاید خوب باشه اما بسته به مصرف بالاخره مجبور می شوید از فروشگاههای ایرانی خرید کنید . 

     ۷- داروهایی را که مصرف می کنید حتما همراه داشته باشید و یه مقدار هم داروهای معمولی مثل سرماخوردگی یا مسکن .  

     ۸- گوشی موبایل، وب کم، هدست با میکروفن و اگر پیدا کردید یه تبدیل دوشاخه برق به مدل استرالیایی برای ابتدای کار خیلی لازمه، اصولا گوشی موبایل اینجا گرونتره.  

     ۹- همراه داشتن یک ست ملحفه هم توجیه اقتصادی دارد.

   ۱۰- حتما مدارک مورد نظرتون را ترجمه شده همراه داشته باشید مخصوصاگواهینامه رانندگی .

   ۱۱- و در آخر هر چی را که از دلتنگی شما کم میکنه .  

 لطفا سایر دوستان چنانچه  مورد دیگری  به نظرشون می رسه در قسمت نظرات به لیست بالا اضافه نمایند.
علی: در مورد وسایل آشپزخانه بهتر است ابزار Brand قابل آوردن مثل آبمیوه گیری، تستر و ضمنا ست قاشق و چنگال و میوه خوری همراه باشد.   

منیژه: تجربه من این است که همراه داشتن جاروبرقی ، اتو و کتری هم در ابتدای اقامت بسیار مفید است. (اینجا کتری غیر برقی جنس خوب خیلی کم پیدا می شود ) . 

فرزاد: اگه اهل کتاب هستید و شبها باید کتاب بخونید،یادتون نره که چند جلد با خودتون بیارید. البته نه اونقدر که وزنش زیاد بشه بابتش اضافه بار بدید !

آدمها بعد از مدتی زندگی دور از وطن، اولین چیزی که از یادشون می ره تقویم ایرانی است البته حق هم دارند همه قرارهای کاری، برنامه مدرسه بچه ها، وقت دکتر ... خلاصه همه زندگی بر پایه تاریخ و زمان است و خب مجبورند زندگی شون را با تقویم میلادی پیش ببرند و کم کم رخداد های علامت خورده در تقویم شمسی از هر نوعی که باشه چه تاریخی، چه مذهبی فراموش میشه.  
چند روز پیش عاشورا بود، وقتی برای خرید به یکی از مغازه های افغانی رفته بودیم تلویزیونی که همیشه شوهای ایرانی پخش می کرد اونروز نوحه سرایی امام حسین (ع) را نشون می داد، این تنها نشانه ای از محرم در سیدنی بود که من دیدم، با خودم فکر کردم شاید مسجد Auburn مراسمی برای این روز داشته باشه،برام جالب بود بدونم در سیدنی خبری از عاشورا هست یا نه؟ اما با به یاد آوردن این موضوع که  آنها سنی هستند و بعید به نظر می رسه که برنامه ای داشته باشند، از خیر Auburn رفتن گذشتم. 
اما وقتی یکی از دوستان که آنها  هم اولین محرم خود را در سیدنی می گذرونند گفت که قراره نذری بپزه، حس خیلی خوبی داشتم، راستی چه جالب آدم بیست هزار کیلومتر اینورتر از همه اون شور و حال ها نذری بخوره! خلاصه که ما امسال در این سر دنیا هم نذری خوردیم، اونهم از نوع قورمه سبزی که درست کردنش اینجا خیلی سخته، چون شما نمی تونید به راحتی سبزی پیدا کنید، یه چیزهایی به اسم سبزی اینجا فروخته می شه ولی عطر و طعم و تنوع سبزی های خودمون را ندارند، ولی این یکی عالی بود .
تهران دیگه مدل نذری دادن یه جورایی صنعتی شده همه دوستان و آشنایان نذرهاشون را می گذارند روی هم  و توی خونه یکی شون که از همه بزرگ تره، بساط دیگ و دیگچه را علم می کنند و یک آشپز ماهر هم می گند بیاد و خلاصه در نهایت صاحبان نذری دیگ را همی می زنند و حاجتی  می خواهند، اما دوست ما با کمترین امکانات، توی آپارتمان، بدون دیگ و دیگچه روی اجاق معمولی با چندین بار غذا درست کردن نذرش را ادا کرد ، نذرشون قبول .  

پی نوشت : گویا مراسمی در سیدنی برگزار شده است که فیلم های آن را در  youtube می تونید ببینید. 

سیدنی اولین شهر جهان است که سال نو میلادی را جشن می گیرد و به همین جهت دراین شب پذیرای تعداد بیشماری توریست از سراسر دنیا است، آنهایی که مشتاقانه در انتظار سال نو هستند، ما هم برای همراه بودن با این جماعت مشتاق، سختی را بر جان خریدیم و با دوستان عزیز در یکی از محل های  تعین شده 12 ساعت به انتظار سال نو میلادی نشستیم . همانگونه که انتظار می رفت همه چیز مرتب و منظم و دقیق پیش بینی شده و نهایت دقت برای حفظ امنیت لحاظ گشته بود، از قسمت قسمت کردن همه نواحی اطراف Harbour Bridge، که داری چشم انداز خوبی بودند بگیرید تا گشتن تک تک کیف ها برای همراه نداشتن مشروبات الکلی.  

بالاخره با شمارش معکوس سال نو گشت  و ما شاهد یکی از بزرگترین آتش بازی های جهان بودیم، زیبایی این رویداد را با عکس و فیلم نمی توان نشان داد، اما شاید دیدن چند تصویر خالی از لطف نباشد .  

این چند روزه شهر تعطیله، از چهارشنبه همه به استقبال کریسمس رفتند به مناسبت تولد حضرت مسیح بعضی ها شب کریسمس را دور هم جمع می شوند و بعضی خانواده ها نهار را در کنار هم هستند و هدیه های زیر درخت کاج و کادوهایی را که بابانوئل شب قبل در جوراب های آویزان شده گذاشته است، را باز می کنند .
به همین جهت شهر خلوت که چه عرض کنم خالی از سکنه به نظر می آید .
من همیشه فکر می کردم مردم برای استقبال از کریسمس، درخت کاج تزیین می کنند ولی جالبه که اینها بیرون خانه های خود را نیز با ریسمانهای رنگارنگ چراغانی می کنند و هر کی به سلیقه خودش ازعروسک های بابا نوئل در حیاط خونش استفاده می کنه بابانوئل از پشت بام آویزان است یا روی نرده های ایوان نشسته یا روی دیوار داره راه می ره و این تزئینات در شب بسیار دیدنی هستند.
فردا ی روز کریسمس را Boxing Day می نامند در این روز فروشگاهها قیمت را 30 تا 40 درصد پایین می آورند و سیل مردم است که به سمت آنها سراریز می شوند، آنچنان که در اخبار دیدم در بعضی از شعب Myer و David Jones مردم از ساعتها قبل پشت در ایستاده بودند، البته ما هم برای دیدن و کسب تجربه، حوالی ظهر به یکی از مراکز بزرگ تجاری سیدنی رفتیم  ولی از نظر من داستان بیشتر جنبه جلب مشتری داشت تا حراج واقعی !
اینها دیده های من در این چند روزه بود اما شنیده ها حاکی از آن است که بزرگترین جشن قراره شب سال نو برگزار بشه، گویا آتش بازی بزرگ و با شکوهی  در Opera House و Harbour Bridge خواهیم داشت و اینگونه روایت شده است که چنانچه بخواهید جایی برای استقرار در آن حوالی بیابید باید ساعتها زودتر آنجا باشید و انتظار طولانی را تا ساعت 12 شب متحمل شوید، بهر حال همه معتقدند که ارزش یک بار دیدن را دارد .
از همه اینها که بگذریم تبریک گفتن کریسمس توسط جماعت ایرانی به همدیگر، تعجب من را برانگیخت من نفهمیدم از کی ایرانی ها تولد مسیح را به هم تبریک می گویند، یعنی حضرت مسیح برای ایرانی های مقیم خارج از کشور عزیزتر است؟ 

از اون عجیب تر مهمونی دادن ایرانی ها به مناسبت کریسمس و جمع شدن همه آشنایان دور و نزدیک کنار همدیگر است، درسته که ما ایرانی ها از هر فرصتی برای دور هم جمع شدن و خوش گذرونی بهره می بریم ولی وقتی یکی برگرده به شما بگه "مهمونی کریسمس"، خونه فلانی دعوتیم، آدم یه کم جا می خوره !
روز کریسمس از دست صدای جشن و مهمونی همسایه ها، یه سری رفتیم بیرون و جالب بود که همه افرادی را که دیدیم، مهاجرانی با تقویم غیر میلادی بودند و تعطیلاتشون را در دامن طبیعت می گذروندند! 

رستورانهای ایرانی هم از روزها قبل برای جشن و سرور شب کریسمس و سال نو، تبلیغات وسیعی داشته اند، اما دلم می خواد بدونم چرا  اونها شب یلدا را  بهانه ای برای کسب درآمد بیشتر خود قرار نداده بودند؟